Η Κατάρρευση των Ορίων.

Όταν η Οικογενειακή Ασυδοσία Γίνεται Φονική

 

 

✏️ Της Αικ.Γ.Δασκαλοπούλου
 
Ο πρόσφατος θάνατος της εκπαιδευτικού από εγκεφαλικό επεισόδιο, λίγη ώρα μετά από ένα ακόμη επεισόδιο σχολικού εκφοβισμού, δεν αποτελεί απλώς ένα τραγικό ιατρικό συμβάν. Είναι η σωματική εκτόνωση ενός αβάσταχτου ψυχικού φορτίου που προκαλείται από την πλήρη αποσύνθεση των ορίων στην εποχή μας.
 
Το σώμα της καθηγήτριας «μίλησε» εκεί όπου η κοινωνική και οικογενειακή δομή απέτυχαν να συγκρατήσουν την ορμή μιας ανεξέλεγκτης εφηβείας.
 
Η Παθογένεια της Έλλειψης Ορίων
 
Στην παραδοσιακή δομή της κοινωνίας, η οικογένεια λειτουργούσε ως ένας ιερός χώρος μύησης, όπου η μητρική παρουσία προσέφερε τη συναισθηματική θωράκιση και η πατρική φιγούρα ενσάρκωνε τον Νόμο.
 
Σήμερα, παρατηρούμε μια επικίνδυνη υποχώρηση των ενηλίκων από τον ρόλο τους. Η σύγχρονη τάση προς έναν άκρατο ηδονισμό και δικαιωματισμό έχει οδηγήσει στην αποποίηση της γονεϊκής ευθύνης.
 
Όταν οι γονείς, στην προσπάθειά τους να είναι «αρεστοί» ή «φίλοι» με τα παιδιά τους, αρνούνται να επιβάλουν περιορισμούς, δημιουργούν το πρότυπο του «παιδιού-θεού».
Αυτό το παιδί, στερούμενο του ευεργετικού «Όχι» και των απαραίτητων ορίων, μεγαλώνει με μια ψευδαίσθηση παντοδυναμίας, αδυνατώντας να αναγνωρίσει την αυθεντία του δασκάλου ή την αξία του συνανθρώπου.
 
Από την Αγέλη των ζώων, στην Ανθρώπινη Συνείδηση
 
Η παιδική επιθετικότητα και η υπερκινητικότητα που συναντάμε σήμερα στα σχολεία είναι συχνά το σύμπτωμα μιας βαθύτερης ορφάνιας, ήτοι της απουσίας του ορίου.
 
Η διαπαιδαγώγηση απαιτεί την αποδοχή της γενεαλογικής διαφοράς με τα τέκνα μας. Ο ενήλικας πρέπει να είναι ενήλικας, να καθοδηγεί, να ελέγχει και, όταν χρειάζεται, να επιβάλλει συνέπειες και τιμωρία.
 
Σε κοινωνίες όπου τα παιδιά παρέμεναν υπό τη στενή προστασία και τη γαλούχηση της μητρικής αγκαλιάς στα πρώτα κρίσιμα χρόνια τους, η ψυχική τους ισορροπία ήταν δεδομένη.
Σήμερα, η υποκατάσταση αυτής της σχέσης από την κατανάλωση, τα ΜΜΕ και την έλλειψη ελέγχου, μετατρέπει τους νέους σε μια «αγέλη» άγριων ζώων, η οποία κινείται ανεξέλεγκτα, με βάση τα πρωτόγονα ένστικτα, χωρίς ενσυναίσθηση για τον πόνο που προκαλεί.
 
Η Ανάγκη για Αυστηρότητα και Συνέπειες
 
Το σχολείο δεν μπορεί να θεραπεύσει αυτό που η οικογένεια αρνείται να διαμορφώσει. Η επιστροφή στην πειθαρχία δεν είναι πράξη αυταρχισμού, αλλά πράξη πολιτισμού.
 
Ο έλεγχος στο σπίτι είναι απαραίτητος για να κατανοήσει το παιδί τον κόσμο.
 
Η τιμωρία και οι συνέπειες είναι τα εργαλεία που μετατρέπουν την ενόρμηση σε κοινωνική συμπεριφορά.
 
Η αποδοχή της ευθύνης από τους γονείς είναι η μόνη οδός για να πάψουν τα παιδιά να είναι «τυραννικές οντότητες» και να γίνουν ισορροπημένοι άνθρωποι.
 
Η τραγωδία της καθηγήτριας ας γίνει η αφορμή για μια συνειδητή, πλέον, αναθεώρηση των ρόλων μας. Αν δεν οχυρώσουμε τον στενό πυρήνα της οικογένειας με αρχές και αυστηρά όρια, η βία θα συνεχίσει να καταβροχθίζει ό,τι πιο ευγενές έχει απομείνει στην κοινωνία μας.
Για να γίνουν οι νέοι μας άνθρωποι από ζώα, θα πρέπει πρώτα να μάθουν να υποτάσσουν τα «θέλω» τους στον Νόμο της ζωής, του σεβασμού και της κοινωνικής συνύπαρξης.
 
📸 Εικόνες: Διαδίκτυον