«Πολιτισμός, χειροκροτήματα και η άβολη

πραγματικότητα των σχολείων»

 

 

Η πρόσφατη μεγάλη Μουσική εκδήλωση της Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Γ΄ Αθήνας, αφιερωμένη στο έργο του σπουδαίου συνθέτη Χρήστου Νικολόπουλου, αποτέλεσε αναμφίβολα μια λαμπρή στιγμή πολιτισμού και δημιουργικής έκφρασης. 
 1.300  παιδιά , μαθητές και μαθήτριες  δημοτικών  σχολείων  ένωσαν τις φωνές τους σε μια εντυπωσιακή γιορτή της μουσικής, αποδεικνύοντας για ακόμη μία φορά ότι το δημόσιο σχολείο, παρά τις αντιξοότητες, συνεχίζει να παράγει πολιτισμό, να καλλιεργεί ευαισθησίες και να δημιουργεί ευκαιρίες συλλογικής έκφρασης.
 
Αξίζουν θερμά συγχαρητήρια στους μαθητές, στους εκπαιδευτικούς, στους καλλιτέχνες που συμμετείχαν, καθώς και σε όλους όσοι εργάστηκαν με αφοσίωση για την επιτυχία της διοργάνωσης. Ιδιαίτερη αναφορά οφείλεται στην Ελένη Νιάρχου, η οποία υπήρξε ,κατά την άποψη μου , η κινητήρια δύναμη αυτής της προσπάθειας και συνέβαλε καθοριστικά στην άρτια υλοποίησή της για ακόμη μια χρονιά .
 
Ωστόσο, όσο εντυπωσιακή και αν ήταν η εκδήλωση, δεν μπορεί να λειτουργήσει ως παραπέτασμα που αποκρύπτει τα προβλήματα τα οποία ταλανίζουν καθημερινά τη σχολική κοινότητα. Ο πολιτισμός δεν πρέπει να μετατρέπεται σε επικοινωνιακό άλλοθι, ούτε οι επιτυχημένες εκδηλώσεις να χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατο της ουσιαστικής πολιτικής για την εκπαίδευση.
 
Την ίδια στιγμή που τα φώτα της σκηνής φωτίζουν τις επιτυχίες των μαθητών, πολλά σχολεία της περιοχής εξακολουθούν να λειτουργούν υπό συνθήκες που κάθε άλλο παρά συνάδουν με ένα σύγχρονο και ασφαλές εκπαιδευτικό περιβάλλον. Σχολικά κτίρια στο Αιγάλεω παραμένουν ουσιαστικά σεισμόπληκτα από το 2019, χωρίς να έχουν αποκατασταθεί πλήρως επτά χρόνια μετά. «Προσωρινές» λύσεις συστέγασης σχολείων  τείνουν να αποκτήσουν μόνιμο χαρακτήρα, παρά τις σοβαρές επιφυλάξεις που έχουν κατά καιρούς διατυπωθεί για τη νομιμότητα, τη λειτουργικότητα και την ασφάλειά τους. Παράλληλα, οι συγχωνεύσεις τμημάτων, οι ελλείψεις εκπαιδευτικού προσωπικού και οι χρόνιες ανεπάρκειες στις σχολικές υποδομές εξακολουθούν να υποβαθμίζουν την ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης.
 
Στην εκδήλωση έδωσαν το «παρών» πλήθος αιρετών και θεσμικών παραγόντων: δήμαρχοι, περιφερειακοί και δημοτικοί σύμβουλοι, βουλευτές, εκπρόσωποι φορέων και επίδοξοι πολιτευτές. Όλοι έσπευσαν ,( και ορθώς) να συγχαρούν τους συντελεστές της διοργάνωσης, να εξάρουν τη σημασία του πολιτισμού και να αποτυπώσουν την παρουσία τους σε φωτογραφικά στιγμιότυπα και αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
 
Το ερώτημα, όμως, παραμένει, με την ίδια προθυμία που σπεύδουν μπροστά στον φακό για να χειροκροτήσουν μια επιτυχημένη εκδήλωση, πότε θα αναλάβουν δημόσια πρωτοβουλίες για την επίλυση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν τα σχολεία; Πότε θα ασκηθούν ουσιαστικές πιέσεις προς τα αρμόδια υπουργεία και τις εμπλεκόμενες υπηρεσίες; Πότε θα υπάρξουν σαφή χρονοδιαγράμματα, δεσμεύσεις και έργα αντί για γενικόλογες διαβεβαιώσεις και επαναλαμβανόμενες υποσχέσεις που δεν υλοποιούνται ;
 
Γιατί η δημόσια εκπαίδευση δεν έχει ανάγκη μόνο από επαίνους. Έχει ανάγκη από πολιτική βούληση, σχεδιασμό, χρηματοδότηση και λογοδοσία. Οι μαθητές αξίζουν όχι μόνο να τραγουδούν σε άρτιες πολιτιστικές εκδηλώσεις, αλλά και να φοιτούν καθημερινά σε ασφαλή, σύγχρονα και επαρκώς στελεχωμένα σχολεία.
 
Ο πολιτισμός αποτελεί αναμφισβήτητα δείκτη ποιότητας μιας κοινωνίας. Η κατάσταση όμως των σχολικών υποδομών αποτελεί δείκτη σοβαρότητας της πολιτείας απέναντι στις επόμενες γενιές. Και όσο το δεύτερο παραμένει σε εκκρεμότητα, τα χειροκροτήματα ,όσο θερμά και αν είναι, δεν αρκούν για να καλύψουν τις ευθύνες ούτε να σβήσουν τα προβλήματα.
 
Η σχολική κοινότητα μετά το χειροκρότημα αναζητά δεσμεύσεις,  αποφάσεις, έργα και αποτελέσματα.
 
Γιατί τα παιδιά μας το αξίζουν !!!
 
Βιργινία Γεωργοπάνου, 
μητέρα,  δημότης Αιγάλεω , 
Πρώην Πρόεδρος Ένωσης Γονέων Αιγάλεω