ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Στα σκαλιά αυτού του σχολείου 60 χρόνια πριν, μια στιγμή στάθηκε σαν να ήθελε να γίνει αιώνια. Εμείς, παιδιά της τετάρτης δημοτικού, με τα γόνατα λίγο σκονισμένα από το παιχνίδι και με μάτια γεμάτα φως, μαζευτήκαμε κοντά, ώμο με ώμο, σαν να μας ένωνε ένα αόρατο νήμα. Η δασκάλα μας, στο κέντρο, ήρεμη και χαμογελαστή, σαν λιμάνι γνώριμο, κρατούσε μέσα της όλη την ασφάλεια του κόσμου που τότε πιστεύαμε ότι ήταν ακλόνητος.

Κάποιοι γελούσαν αυθόρμητα, άλλοι προσπαθούσαν να σταθούν «σοβαροί», μα η παιδική ανυπομονησία ξεχείλιζε από τα μάτια και τα χείλη μας. Δεν ξέραμε πως αυτή η φωτογραφία δεν ήταν απλώς μια πόζα· ήταν μια σιωπηλή συμφωνία με τον χρόνο. Μια υπόσχεση πως, όσο κι αν μεγαλώσουμε, ένα κομμάτι μας θα μείνει για πάντα εκεί, στα σκαλιά, σε εκείνο το πρωινό.

Ίσως τότε να νιώθαμε χαρά απλή, δίχως βάρος· μια ανεμελιά που δεν χρειαζόταν λέξεις. Ίσως και μια ανεπαίσθητη υπερηφάνεια, που μεγαλώναμε λίγο ακόμη, που ανήκαμε κάπου. Δεν γνωρίζαμε ακόμα τις αποστάσεις, τις απώλειες, τις αλλαγές. Δεν είχαμε μάθει πόσο γρήγορα φεύγουν οι στιγμές.

Και τώρα, χρόνια μετά, κοιτώντας αυτή τη φωτογραφία, η καρδιά γεμίζει με έναν γλυκό πόνο. Αναγνωρίζουμε πρόσωπα που άλλαξαν, βλέμματα που ωρίμασαν, ζωές που πήραν τον δικό τους δρόμο. Κι όμως, μέσα από το χαρτί, μας κοιτάζουν εκείνα τα παιδιά που ήμασταν — αθώα, αληθινά, ολόκληρα.

Νιώθουμε νοσταλγία, αλλά και μια βαθιά ευγνωμοσύνη. Γιατί εκείνη η στιγμή δεν χάθηκε. Έμεινε να μας θυμίζει ποιοι ήμασταν… και ίσως, βαθιά μέσα μας, ποιοι παραμένουμε ακόμη.