«Μπαμπά εσύ με ποιόν είσαι στον πόλεμο;»
Γράφει ο
Χρήστος Γιώρης | Ψυχολογία & Οικογένεια
Γύρισε που λέτε το μεσημέρι η κόρη μου από το σχολείο και φώναζε ενθουσιασμένη: «Είμαι με το…! Είμαι με το…! Θα τους διαλύσουμε!»
Χαμογελώντας τη ρωτάω:
«Άλλαξες ομάδα;»
Και πριν μου απαντήσει, σκάλωσα.
Γιατί κατάλαβα πως δεν μιλούσε για τον Άρη.
Μιλούσε για τον πόλεμο.
Και τότε αναρωτήθηκα:
πως φτάσαμε να πανηγυρίζουμε όταν οι άνθρωποι πονάνε;
Μα φτάσαμε εκεί επειδή οι μισοί στα σόσιαλ φωνάζουν "Είμαι με το Ισραήλ", οι άλλοι μισοί "Είμαι με το Ιράν".
Και έτσι τα παιδιά μας δεν μαθαίνουνε ποιος έχει δίκιο. Μαθαίνουνε ότι ο πόνος του άλλου δεν έχει ιδιαίτερη αξία.
Γιατί όταν ένα παιδί ακούει:
«Καλά τους κάνουν.»
«Να τους ισοπεδώσουν.»
«Έτσι μόνο καταλαβαίνουν.»
Δεν ακούει γεωπολοτική.
Ακούει ότι η βία είναι ένας αποδεκτός τρόπος να λύνουμε τις διαφορές μας.
Και αύριο, στο σχολείο ή στην παιδική χαρά, αν κάποιος το ενοχλήσει,
θα θυμηθεί αυτό που έμαθε:
ότι αν έχεις δίκιο, μπορείς να επιβληθείς αντί να συζητήσεις.
Και μετά απορούμε γιατί οι έφηβοι σήμερα λύνουν τις διαφορές τους με μαχαίρια.
Όταν, από την άλλη όμως, ένα παιδί ακούει να δικαιολογούνται απειλές, τυφλές επιθέσεις ή πράξεις εκδίκησης,
μαθαίνει ότι ο φανατισμός μπαίνει πάνω από την ανθρώπινη ζωή.
Ότι το να ανήκεις σε μια «ομάδα» σου δίνει το ελεύθερο να κάνεις τον άλλον να υποφέρει.
Και ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί στα γήπεδα οι άνθρωποι γίνονται "εχθροί" για μια φανέλα.
Και τελικά;
Από τη μία τους λέμε «μην χτυπάς τον συμμαθητή σου, μίλα του»,
κι από την άλλη όμως, βλέπουνε ενήλικες να πανηγυρίζουν για εκρήξεις.
Μετά απορούμε γιατί τα παιδιά μας δεν μας πιστεύουν.
Γιατί δεν μας ακούνε.
Μα αφού τα παιδιά βλέπουν την αντίφαση σε εμάς.
Τους ζητάμε να είναι ειρηνοποιοί σε έναν κόσμο
που εμείς οι ίδιοι κάνουμε πιο βίαιο από τον καναπέ μας.
Και τι μπορούμε, λοιπόν, να λέμε στα παιδιά μας;
Την αλήθεια!
1. «Παιδί μου, ο πόλεμος είναι πάντα μια αποτυχία των μεγάλων.
Όταν οι άνθρωποι σταματούν να μιλάνε και αρχίζουν να χτυπάνε,
δεν υπάρχουν νικητές. Υπάρχουν μόνο τραυματισμένοι.»
2. «Πίσω από τις ειδήσεις υπάρχουν παιδιά σαν εσένα.
Ξέρεις, το παιδάκι που βλέπεις στην οθόνη, έχει και αυτό ένα αγαπημένο αρκουδάκι, του αρέσει η σοκολάτα και φοβάται το σκοτάδι, ακριβώς όπως εσύ. Έτσι και ο πόνος του είναι ο ίδιος, όποια γλώσσα κι αν μιλάει, σε όποια θρησκεία κι αν πιστεύει». 
3. Και τέλος, να τους δείχνουμε στην πράξη:
«Στο δικό μας σπίτι οι διαφορές λύνονται αλλιώς.
Δεν χτυπάμε. Δεν φωνάζουμε "καλά να πάθεις".
Καθόμαστε, ακούμε ο ένας τον άλλον και βρίσκουμε τη λύση.»
Γιατί η ειρήνη δεν είναι πολιτική θέση.
Είναι στάση ζωής, και διδάσκεται στο σπίτι.
Και όταν ένα παιδί μαθαίνει τι σημαίνει ο άλλος να πονάει,
μεγαλώνει χωρίς να κάνει κακό στους άλλους.
Και χωρίς να επιτρέπει να το πληγώνουν.
Και τελικά θα μεγαλώσουμε δυνατά
παιδιά με ενσυναίσθηση, αλλά και με όρια.
Και αυτό, είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να τους δώσουμε.
Αλήθεια εσείς, τι λέτε στα παιδιά σας για τους πολέμους;
Θα ήθελα πολύ να το διαβάσω στα σχόλια.
Χρήστος Γιώρης | Ψυχολογία & Οικογένεια